Rozszerzanie programów rodzi też pytania. Nie każda uczelnia ma dostęp do instruktorów z doświadczeniem operacyjnym, odpowiedniego terenu ćwiczeń czy zaawansowanych symulatorów. Istotne będzie także ustalenie, jaki zakres wiedzy powinien otrzymać lekarz, jaki ratownik medyczny, a jaki student pielęgniarstwa.

Pozostaje również kwestia regularnego powtarzania procedur. Jednorazowe warsztaty mogą zwiększyć świadomość zagrożeń, ale umiejętności praktyczne — szczególnie wykonywane pod presją czasu – wymagają utrwalania. Dlatego prawdziwym sprawdzianem zmian będzie nie tylko liczba uruchomionych zajęć, lecz także ich jakość, dostępność i miejsce w obowiązkowym programie studiów.

W każdej z tych sytuacji personel może zetknąć się z dużą liczbą rannych, brakiem miejsc w szpitalach, zakłóceniami łączności i koniecznością działania przed wykonaniem pełnej diagnostyki. Z tego powodu Ministerstwo Zdrowia podkreśla, że rozwijanie medycyny taktycznej nie oznacza militaryzacji cywilnej ochrony zdrowia. Ma przede wszystkim poprawić gotowość systemu do działania podczas katastrof i innych zagrożeń o dużej skali.

Jedno jest pewne: współczesny medyk musi być przygotowany nie tylko na pracę w bezpiecznym gabinecie. Coraz częściej wymaga się od niego gotowości do działania także wtedy, gdy standardowe procedury i warunki przestają istnieć.